Op weg naar Akçakoca, Turkije

Na het ontbijt vertrekken we naar Akçakoca een kleine 250 km. 

We komen in de spits terecht waar ik mij even geen voorstelling van kan maken. Een tienbaansweg door de stad en die staat compleet vast. Elke paar honderd meter een op- of afrit. Je zal dit elke dag hebben naar je werk!  Na ruim twee uur hebben we een klein 20 km afgelegd. En de motoren rijden dan over de vluchtstrook. De politie vindt dat helemaal prima. 

We steken de Bosporus over dat is de grens tussen Europa en Azië. Ik ben dus op de motor naar Azië gereden. 

We gaan tanken en dat gaat hier gewoon raar. Je mag sowieso niet zelf tanken. Eerst word je kenteken ingevoerd en dan moet je wachten tot de tankmeneer tijd heeft. Ik vind het allemaal wat inefficiënt en waarom dat kenteken wordt ingevoerd geen idee. Blijkbaar wordt het ook nog gecontroleerd want af en toe vraagt iemand of je de bon kan laten zien. 

Als we wat uit de drukte zijn gaan we lunchen in Kandira. We krijgen voor een weeshuis aan düner maar ik mag niet klagen, het is echt uitstekend.

Het is een prima weg en heerlijk rustig. Als we een flink eind op weg zijn komen we op een compleet nieuwe weg die niet op de kaart staat. Na wat gepuzzel kunnen we doorsteken naar onze route maar deze weg is wel offroad. Joost valt in het zand maar gelukkig niks ernstigs. 

Ik vind dat toch weer gaaf nu maar hopen dat ik niet val. Maar dat ben ik ook niet van plan. 

We komen in Akçakoca en het hotel staat aan de boulevard. Nadeel we moeten de motoren op straat parkeren dus geen afgesloten parkeerplaats. Maar goed het lijkt veilig te zijn. Maar ik heb wel mijn motor aan de vuilnisbak vastgezet. 

Dit is wel een plek voor toeristen maar dan wel voor de Turken. Ze spreken hier echt helemaal geen Engels. 

Ik heb de hotelkamer op de hoogste verdieping met een groot balkon. Puntje is wel dat het er ruim 30 graden is. 

Na wat opfrissen gaan we borrelen. Maar buiten koelt het erg snel af. Het is gewoon koud. Dus opzoek naar een restaurant maar veel is dicht het is ook laagseizoen. We vinden een restaurantje en na veel gepuzzel en vertaal appjes bestellen we. Leuk detail we hebben precies hetzelfde als vanmiddag. 

We nemen een soort van behaard toetje, “tel kadayif” het wordt gemaakt van Engelenhaar (dit is flinterdun gesponnen deeg). Lekker maar veel te veel. 

Na het eten gaan we terug naar het hotel.