Op weg naar Kalaikum, Tajikistan. Beestenboel op de weg.

Eerst spreken we met de agent van Tajikistan i n de lobby van het hotel. Hij heeft info over de weg, de Pamir Highway. Deze gaat om 7.00 dicht tot 19.00 omdat er dan wegwerkzaamheden zijn. We moeten dus morgenochtend heel erg vroeg weg, we gaan om 4.00 uur rijden. 

Ik ga na deze toelichting snel ontbijten als ik zit valt de stroom uit. Lekker op de tast ontbijten. Wat ik wel onhandig vind is dat Floris, de chauffeur van de volgauto dus niet bij die bespreking is en lekker zit te ontbijten. 

De weg vandaag is goed genoeg en de omgeving is weer prachtig. We rijden een paar honderd kilometer langs de grens met Afghanistan. Het riviertje waar wij langs rijden is de grens en er lopen best wat soldaten langs de weg in Kirgizië. Dat riviertje is bijzonder wild dus ik zie niet zo snel een Afgaan dat overvaren of zwemmen. Het is toch wel apart dat je zo dicht bij de grens met Afghanistan kan komen.

Er lopen veel beesten op de weg, twee ezels die achter elkaar midden op de weg staan en die zich geen fluit van de auto’s aantrekken. Koeien en geiten vinden deze weg ook reuze interessant. De schaapherders lopen rustig met een paar honderd schapen op de weg. Hier kan dat allemaal nog, maakt het rijden in ieder geval niet saai. 

Floris en ik zijn eerder bij het hotel dan de rest. Maar we worden naar een ander hotel gestuurd. Ik vertrouw het toch niet helemaal dus ik laat zien dat wij hier toch echt gereserveerd hebben. Maar het Engels is zo slecht ik snap er de ballen van. De man van de receptie rijdt met ons mee naar het andere hotel. Dit lijkt een veel beter hotel dus ik heb geen bezwaar. Later hoor ik dat het andere hotel problemen heeft met het water.

Ik denk slim te zijn dus ik ga terug naar het andere hotel om de rest op te wachten. Als ik op de stoep zit komen er tien tallen kinderen voorbij die mij bijna allemaal aanspreken. Ik vind dat best heel grappig. De mensen hier vinden het sowieso leuk dat jij in hun land bent.

Het wachten duurt mij te lang en ik ga terug, het is tenslotte biertijd. Op de trap voor het hotel drinken we met z’n alle gezellig een biertje. Het hotel is tegenover een school en een paar scholieren durft ons eindelijk aan te spreken als ik ze groet. Ze hebben hele verhalen over het dorpje en hun school.

Het is tijd om te eten en we vinden een leuk restaurant langs dat snelstromend riviertje. We bestellen traditioneel Tadzjieks eten dat best heel goed is. Je weet alleen niet zo goed wat je krijgt en als je hebt weet je het nog niet. Dat riviertje maakt een enorm kabaal dus als we klaar zijn met eten gaan we terug naar het hotel. We moeten tenslotte heel vroeg op.